Łysienie - poznać przeciwnika
Łysienie to problem dotyczący zdecydowanej grupy osób, którą w większości tworzą mężczyźni, niemniej jednak problem łysienia dotyczyć może również i kobiet. Znaczna, a niekiedy nawet całkowita utrata włosów, choć może wydawać się problemem banalnym, a dla złośliwych nawet śmiesznym, w istocie ani banalna, ani tym bardziej śmieszna nie jest. Z pozoru „nieszkodliwy” proces łysienia odbić może się bowiem nie tylko na wyglądzie zewnętrznym, ale również na psychice osoby doświadczającej tego przykrego zjawiska.
Warto zauważyć, że nieleczony, czy też leczony z brakiem wyraźnych efektów, proces łysienia w prostej linii przyczynić może się do powstawania takich stanów emocjonalnych jak przygnębienie, uczucie beznadziejności, utrata chęci do życia, a w niektórych przypadkach, nawet ciężka depresja.
Niemniej jednak warto zauważyć, że „łysienie łysieniu nierówne” i choć mogłoby się wydawać, że każda doświadczona tym przykrym stanem chorobowym osoba traci włosy w ten sam sposób, to jednak samych przyczyn łysienia wyróżnić należy kilka. Biorąc pod uwagę medyczne kryterium podziału tego stanu chorobowego, łysienie podzielić należy na nieco mniej znane łysienie bliznowaciejące oraz tak popularne łysienie niebliznowaciejące, czyli najpopularniejszy rodzaj łysienia, a więc łysienie androgenowe jak również łysienie anagenowe oraz łysienie telogenowe.
Rodzaje łysienia
Łysienie bliznowaciejące
Samym mianem łysienia zwykło się określać objaw chorobowy objawiający się stale postępującym zanikiem włosa w mieszku włosowym. Mianem łysienia bliznowaciejącego zaś określamy szereg różnego rodzaju zaburzeń, którego przyczyną mogą być zarówno czynniki zewnętrzne, jak i proces chorobowy w obrębie mieszka włosowego. Przyczyny łysienia bliznowaciejącego podzielić należy na dwa rodzaje, a mianowicie przyczyny nabyte, jak również przyczyny wrodzone.
Przyczyny nabyte łysienia bliznowaciejącego
Nabyte przyczyny łysienia bliznowaciejącego podzielić należy z kolei na przyczyny zewnętrzne (egzogenne) oraz przyczyny wewnętrzne (endogenne). Do przyczyn zewnętrznych zaliczyć należy przede wszystkim doznane urazy mechaniczne (na przykład systematyczna zabawa kosmykami osłabiająca kondycję pasm), urazy fizyczne (oparzenia, wpływ natężonych wartości temperatur), urazy chemiczne (toksyczne działanie szkodliwych substancji chemicznych), czy też doznane urazy o podłożu biologicznym (na przykład różnego rodzaju zakażenia). Wśród przyczyn wewnętrznych wyróżnić należy natomiast dwa czynniki, a więc sarkoidozę oraz nowotwory skóry.
Przyczyny wrodzone łysienia bliznowaciejącego
Do przyczyn wrodzonych omawianego rodzaju łysienia zaliczyć należy w pierwszej kolejności wrodzony niedorozwój skóry występujący jednakże w zasadzie wyłącznie w przypadku występowania zespołów innych wad rozwojowych (między innymi wodogłowia, tak zwanej zajęczej wargi), wrodzone znamiona wychodzące z przydatków skóry (na przykład znamię łojowe, znamię naskórkowe), jak również mieszkowe rogowacenie bliznowaciejące (zespół chorób wykazujący cechy rogowacenia mieszkowego oraz stanu zapalnego o różnym natężeniu przyczyniającego się w prostej linii do degradacji zajętych mieszków włosowych).
Łysienie androgenowe
Najczęściej występującą odmianą łysienia dotyczącego koło 95% przypadków wszystkich cierpiących na chorobę pacjentów, jest łysienie androgenowe, z czego aż 80% stanowi łysienie androgenowe typu męskiego. Jak zapewne nie trudno się domyśleć, ten typ łysienia dotyczyć będzie przede wszystkim mężczyzn, niemniej jednak łysienie androgenowe w niewielkim procencie dotyka także kobiety.
Łysienie androgenowe typu męskiego
Łysienie androgenowe typu męskiego, a więc łysienie, którego bezpośrednią przyczyną są uwarunkowania genetyczne szacunkowo dotyka co trzeciego mężczyznę mieszczącego się w przedziale wiekowych od 25 do 40 lat. Ten często występujący typ łysienia polega na systematycznym cofaniu się w miarę upływu czasu, linii włosów na skroniach i czole. Z punktu widzenia medycyny, łysienie androgenowe w przypadku mężczyzn spowodowane jest dziedziczną nadwrażliwością komórek włosa na hormon zwany dihydrotestosteronem (DHT). W związku z powyższym, w skutek działania hormonu zmniejszeniu ulegają mieszki włosowe, produkujące tym samym włosy słabsze i delikatniejsze, z czasem przypominający delikatny meszek.
Łysienie androgenowe typu damskiego
Jak wykazały badania, łysienie androgenowe typu damskiego dotyka około 60% kobiet przed ukończeniem 60 roku życia. W wypadku tego typu stanu chorobowego, łysienie nie polega na – tak jak ma się to w przypadku mężczyzn – na powstawaniu tak zwanych zakoli, a więc cofaniu się linii włosów w okolice skroni oraz czole, a tylko na znacznym przerzedzeniu obejmującym swym zakresem całą górną powierzchnię skóry głowy. W przypadku Pań, proces łysienia przebiegać może więc niemal niezauważalnie, niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż doprowadzić może on do powstawania prześwitów skóry w okolicy ciemieniowo – szczytowej.
Łysienie anagenowe
Ten typ łysienia powstaje z reguły w skutek zahamowania podziałów komórkowych macierzy kosmyków oraz przedwczesnym zakończeniu fazy wzrostu włosa. Z powyższym typem łysienia, określanym również mianem łysienia plackowatego, spotykamy się więc na ogół w przypadku, kiedy to włos uszkodzony zostaje na przykład pod wpływem przebycia ciężkich infekcji czy też w skutek przyjmowania chemioterapii.
Łysienie telogenowe
Łysienie telogenowe to typ łysienia polegający na przejściu znacznej ilości włosów w fazę kategenu, a następnie telogenu, a więc fazę zaniku oraz spoczynku. Ten typ łysienie charakterystyczny jest zwłaszcza w przypadku omawianego powyżej łysienia androgenowego. Przyczynami takiego zachowania włosów mogą być więc zarówno przyjmowane leki, jak i zaburzenia hormonalne, przebyte choroby, zła dieta, niewłaściwa pielęgnacja czy też grzybice włosów.