Czy kobiety za mało pozwalają się sobą opiekować?
Pytanie może i głupie, ale po głębszym przemyśleniu chyba sensowne. Kiedyś (te kilkadziesiąt, czy nawet więcej) lat temu, podstawowym obowiązkiem mężczyzny była opieka nad kobietą. To on się o nią starał, to on miał zapewnić jej godny byt. Zauważcie, że we wszystkich niemal obyczajach narodowych (mam tu na myśli czasy nowożytne i kraje o średnim stopniu zaawansowania cywilizacyjnego) to do obowiązków mężczyzny należy troska o partnerkę.
Najpierw dziewczyną opiekował się ojciec, po jej zamęściu zaś mąż. W przypadku śmierci ojca obowiązek opieki nad dziewczęciem spadał na innego męskiego członka rodziny.
To niestety zaczyna się zmieniać. Porobiło się tak, że ów słodki obowiązek zależy od tego, czy kobieta chce żeby się nią opiekować czy nie. Oficjalnie wszystkie głoszą, że podstawowym czynnikiem udanego związku jest to, aby się czuły przy "Nim" bezpieczne. Tak, ale to tylko teoria. Do momentu, kiedy chcą być chronione wszystko jest ok. Czasami jednak wytaczają ciężką artylerię: "zostaw mnie! Nie jestem dzieckiem! Potrafię się sama o siebie troszczyć!"
Równouprawnienie? Zgoda! samostanowienie? Zgoda! Walka z naturą? Nie!!!
Nie jestem z przekonań darwinistą, ale poobserwujmy zwierzęta. Naturalne jest u nich to, że samce osłaniają przed niebezpieczeństwami samice. Dlaczego zatem walczyć z naturą. Ktoś kiedyś napisał, że człowiek to najmądrzejsze ze zwierząt, ale jednocześnie najgłupsze; bo za dużo myśli.
W wywodzie tym oczywiście nie mówię o inwigilacji, czasem przyjmującej piórka "opieki". Chodzi mi o zwyczajną, naturalną, potrzebę mężczyzny troski o kobietę, z którą jest.
Może czasami nasze partnerki powinny zrozumieć, że tak jak dla nich naturalnym jest instynkt macierzyński, dla nas taką rolę spełnia obowiązek ochrony i opieki osób nam najdroższych czyli właśnie ich?