Przyjaciel
Piszą czytelnicy i wciąż negują istnienie przyjaźni, jakby na tym była skonstruowana wartość życia!!! Czują się nieszczęśliwi, czegoś im brakuje.
Powiem krótko - żadna kobieta nie będzie się tak solidaryzowała z kobietą jak mężczyzna z mężczyzną. Nie wierzę i nie uwierzę nigdy gdy ktoś, nawet mężczyzna powie mi, że solidaryzuje się z kobietami. Zakładam wyjątki ale ja ich nie znam. Podstępna natura samcza nie dopuści do rywalizacji z samicą. Zatem pragnąc przyjaźni z mężczyznami muszę pogodzić się z tym, że nawet mój najlepszy przyjaciel wybierze w ostateczności faceta nawet tego, którego mało lubi. Ale czy takie próby są wskazane? Czy takie stawianie spraw na ostrzu noża ma sens? Nie. Czy zatem przyjaźń kobiety z mężczyzną istnieje? Ogólnie przyjaźń? Nie odpowiem na to pytanie w artykule. Nie potrafię. Lub tez nie ma na to odpowiedzi.
Ten artykuł dedykuję tym wszystkim obrażalskim lub rozczarowanym na zachowanie przyjaciela, którzy zbyt wiele oczekują. W świetle z powyższym przykładem, chyba nie ma sensu się nad tym głowić.
Jak chcecie mieć panowie przyjaciela to zostańcie gejami, nie rozumiem użalania się. Jak ja nazwę kogoś przyjacielem to nie dlatego, że mam oczekiwania i muszę na tym kimś polegać, ale dlatego, że ten ktoś mnie lubi taką jaka jestem, dlatego, że jestem sobą bez makijażu w tłustych włosach, a on się mną zachwyca, dlatego, że mam pusty portfel, a i tak jestem sercem jego domu, bo widzi moje wnętrze, talenty, i lubi moje towarzystwo.
Mnie to wystarcza.
Pozdrawiam Miranda Lo.